Atleticomisu

Final öncesinde, herkesin ısrarla söylediğinin aksine bence gayet keyifli bir turnuva izledik. Yeni Zelanda'nın onurlu mücadelesi, Şili'nin futbola saygı duruşu olarak algılanabilecek hücum futbolu, Almanların belki önümüzdeki 10 yıla damga vuracak jenerasyonu ve Maradona'nın hezimet sonrası kızına uzun uzun sarıldığı anlar ve Hollanda süprizi ile bence gayet başarılı bir turnuvaydı..

Özellikle Almanya'nın İngiltere ve Arjantin'i ezip geçtikten sonra İspanya karşısında düştüğü durum İspanya'nın görkemli olmasa da yenilmez futbolunu bir kez daha tasdikledi.. Xavi, İniesta çevresinde kurulmuş bir takımın rakip takımı ne kadar kötü hallere düşürebildiğini zaten Barcelona'dan biliyorduk ama dünya kupasında izlemek de ayrıca etkileyiciydi..

Bunun yanında Gana'nın Afrika'nın takımı olarak yola devam edişi ve belki de turnuvanın en unutulmaz anında elenmesi bu turnuvanın en azından vuvuzela kadar simge bir anısı olacak.. Gyan'ın penaltıyı kaçırıp kaderi değiştirdikten sonra penaltılarda ilk penaltı atışına gelip onu da 90 a çivilemesi gerçekten koltuklarımıza yapışmamızı sağladı..

Arjantin'in şampiyon olmasını çok istiyordum, ama görünen köy kılavuz istemedi, orta sahası olmayan defosu bol bir takımın dünya kupası gibi konsantre bir rekabet alanında başarılı olma şansı mucize ile eş değer bir ihtimaldi sadece..

Sonuç olarak latin amerika rüzgarıyla başlayıp, avrupalıların ağırlığını sonradan koyduğu, maradona'lı, vuvuzelalı, dramatik anları bol, büyüklerin kapışmasına yeterli sayıda şahit olduğumuz güzel bir turnuva izledik, bu akşamdan itibaren geri sayım başlayacak.. ilk hedef 2012 euro cup..