Atleticomisu

Her yağmur yağdığında sel basan evlerine ekmek götürmek için çalışması gerekiyordu. Bu yüzden bir işe girmek yerine, (haksız yere ve siyah olduğu için girdiği) hapisten çıktıktan sonra kazandığı georgetown basketbol bursunu değerlendirdiği için kendisinden 15 yaş büyük annesi ile devamlı kavga ediyordu..

Bir lig maçında kötü oynadığı bir anda coach un onu benche çektiği anda tribünde annesini gördü, annesinin elinde "he's my son" yazıyordu.. coach a tekrar girmek istediğini söyledi, ısrar etti, oyuna girdi.. Ve bir daha hiç çıkmadı..

Taa ki bugüne kadar..

Iverson 76ers ın ardından gittiği hiç bir takımla uyuşamadı, uyuşamazdı da..

O tek başına savaşmayı seven bir kahramandı ve Philedelphia gibi vasatın altında bir ekibi bile Nba finaline taşıyacak , 1.83 lük boyu ile pota altını rakip uzunlar için cehenneme çevirecek bir yeteneğe ve hırsa sahipti. Başka liderlerin olduğu takımlarda olamayacağı açıktı. Onun bu eşsiz yeteneği için gerekli olan ona uyacak askerlerden oluşan bir takım ve Larry Brown gibi çok kavga edeceği ama yine de bir şekilde orta yolu bulabileceği bir koçtu..

Iverson ani ve şok bir kararla parkelerden ayağını çekme kararı aldı, belki parmaklarında yüzükler olmadan ama gönülümde yüzükleri, bilezikleri, kolyeleri çuvalla hakedecek sevgiyi kazanmış olarak bıraktı.

Keşke en sevdiği, en çok saygı duyduğu adamlardan biri olan Shaq ile aynı takımda oynayabilseydi, o zaman Kobe'den daha çok hakettiği yüzükler, Kobe yerine onun parmağında olur mutlaka.

Yaşattığın sayısız unutulmaz an için teşekkürler.